Przeróbka opiera się na palniku xenonowym przesłoniętym blaszką oraz dodatkową żarówką halogenową dla świateł długich.

Efekt:

Przysłona zbyt mała, a co za tym idzie: nieprecyzyjna linia odcięcia światła dla światła krótkiego. Żarówka dla świateł długich jest zbyt słaba oraz przesunięta względem ogniskowej co daje bardzo słabe światło długie.

Drugi sposób:

Przeróbka oparta na przesuwnym palniku bixenonowym z przysłoną. Zmiana światła odbywa się na podstawie ruchu palnika.
Efekt:

Dobre odcięcie światła dla światła krótkiego, bardzo dobre światło długie, prosty montaż.

Sposób trzeci:

Najbardziej profesjonalna przeróbka oparta na soczewce bixenonowej montowanej na otworze po żarówce H4.
Efekt:

Idealne odcięcie światła dla światła krótkiego, bardzo dobre świało długie, profesjonalna przeróbka.

Przy przeróbce światła wykorzystując dobry, zdrowy reflektor oraz dobrze dobrany i odpowiedni jakościowo palnik uzyskujemy linię odcięcia identyczną jak w przypadku oświetlenia halogenowego.

Xenon będzie oświetlał tylko wtedy, gdy źle dobierzemy palnik, źle go zamontujemy lub posiadamy podniszczony reflektor.

Do reflektorów soczewkowych stosujemy palniki bez symbolu R, czyli D2S / H7.

Różnica polega na przysłonie wspomagającej poprawne odcięcie i dobicie światła w reflektorze.

Należy pamiętać, że żarnik xenonowy potrzebuje ok 10h czasu pracy, aby nabrać swoich parametrów. Cierpliwości .

W zasadzie możliwe jest uzyskanie pełnego zakresu temperatury barwowej w zakresie widzielnym dla oka ludzkiego:

Fizycznie udowownione jest, iż najskuteczniejszym światłem jest to o barwie temperaturowej 4300K – 6000K. Emituje ono ok. 3200 Lumenów.

Producenci samochodów do 2000 roku wyposażali auta w barwę 4300K, natomiast od roku 2000 reflektory wyposażają w palniki 6000K.

Światło 6000K dzięki delikatnej poświecie niebieskiej barwy jest bardziej przyjemne dla ludzkiego oka – oddaje barwę światła dziennego.

Źródło: www.xenonowe.pl

Strumień świetlny (F) jest mocą promieniowania świetlnego wysyłanego przez źródło światła, ocenianą według wrażenia wzrokowego. Jednostką strumienia jest lm (lumen). Odpowiada on mocy równej w przybliżeniu 1/670 W dla światła o barwie zielonożółtej (555 nm).

Przykładowe typowe wartości strumienia świetlnego dla różnych źródeł światła są następujące:

Światłość (I) jest gęstością przestrzenną promieniowania świetlnego w danym kierunku. Jest ona stosunkiem strumienia świetlnego wypromieniowanego w danym kierunku do kąta przestrzennego, wyrażonego w sr (steradianach) obejmującego ten kierunek. Jednostką światłości jest cd (kandela, „świeca”). Światłość jest wielkością wektorową.

Światłość jest ona stosowana do podawania charakterystyk promieniowania źródeł światła (opraw oświetleniowych), gdyż promieniowanie to jest zwykle niejednorodne w różnych kierunkach.

Luminancja (L) jest stosunkiem światłości źródła światła w kierunku patrzenia do powierzchni rzutu ciała świecącego na płaszczyznę prostopadła do tego kierunku. Jednostką luminancji jest cd/m² czyli nit.

Luminancja (czyli jaskrawość) charakteryzuje subiektywne odczuwanie wrażeń świetlnych przez oko ludzkie. Zbyt duża luminancja jest nieprzyjemna dla wzroku, powoduje oślepianie i dlatego zmniejsza się ją, np. stosując żarówki ze szkła mlecznego, co powoduje zwiększenie powierzchni świecącej.

Natężenie oświetlenia (E) jest stosunkiem strumienia świetlnego padającego prostopadle na powierzchnie oświetlana, do tej powierzchni. Jednostką natężenie oświetlenia jest lx (luks), czyli lm/m².

Natężenie oświetlenia jest podstawową wielkością w technice świetlnej. Charakteryzuje ono ilość światła padającą na powierzchnię oświetlaną, albo inaczej jasność powierzchni oświetlanej. Maleje ono wraz z kwadratem odległości od źródła światła, czyli np. w odległości 20 m będzie ono 4-krotnie mniejsze, niż w odległości 10 m od źródła. Jest proporcjonalne do cosinusa kąta padania promieni świetlnych na daną powierzchnię – maksymalne natężenie oświetlenia występuje, gdy światło pada prostopadle do powierzchni (czyli pod kątem 0°).

Rozkład natężenia oświetlenia drogi (światło mijania) samochodowym reflektorem prostokątnym z żarówką H4 (z lewej) i soczewkowym z żarówką H1 (z prawej) przedstawia poniższy rysunek:

Źródło: www.autokacik.pl

Biksenon przeważnie realizowany jest na bazie przesuwnego palnika ksenonowego lub przesuwnej przysłony palnika. W przypadku przeróbek zestawami HID biksenon jest prosty do zrealizowania przy oświetleniu typu H4, H13, HB5. Pozostałe typy oświetlenia pozwalają na łatwe przerobienie na ksenon, natomiast biksenon wymaga zmiany/przeróbki lampy.

Zdecydowanie odradza się realizowania długich świateł na bazie osobnego palnika xenonowego z dwóch powodów:

- ksenon po włączeniu rozpala się pare sekund i świeci nieefektywnie przez pierwsze chwile. Długie bardzo często włączamy na chwilę w celu szybkiego doświetlenia drogi i tu oddzielny palnik ksenon się nie sprawdzi.

- ksenon jest wrażliwy na mruganie / częste odpalanie, czyli montaż go jako osobnego palnika dla długich nie wpłynie korzystnie na jego żywotność.

Źródło: www.xenonowe.pl

Nazwa pochodzi z gr. ksénos ‘dziwny’, ‘obcy’. Został odkryty w 1898 r. przez W. Ramsaya i Morrisa Traversa jako pozostałość po frakcjonowanej destylacji skroplonego kryptonu.

Ksenon w warunkach normalnych jest gazem bezbarwnym i bez zapachu. W stanie wolnym występuje w postaci pojedynczych atomów. Zaliczany jest do pierwiastków chemicznie biernych (wyjątek to cząsteczka XePtCl₆ i H₆XeO₆), ale w specjalnych warunkach tworzy związki z fluorem i tlenem. Występuje w nich na parzystych dodatnich stopniach utlenienia. Są one silnymi utleniaczami.

Ciekawostka: Nierozpoznane zatrucie ksenonowe było jedną z przyczyn katastrofy w Czarnobylu.

Źródło: wikipedia.