W zasadzie możliwe jest uzyskanie pełnego zakresu temperatury barwowej w zakresie widzielnym dla oka ludzkiego:

Fizycznie udowownione jest, iż najskuteczniejszym światłem jest to o barwie temperaturowej 4300K – 6000K. Emituje ono ok. 3200 Lumenów.

Producenci samochodów do 2000 roku wyposażali auta w barwę 4300K, natomiast od roku 2000 reflektory wyposażają w palniki 6000K.

Światło 6000K dzięki delikatnej poświecie niebieskiej barwy jest bardziej przyjemne dla ludzkiego oka – oddaje barwę światła dziennego.

Źródło: www.xenonowe.pl

Strumień świetlny (F) jest mocą promieniowania świetlnego wysyłanego przez źródło światła, ocenianą według wrażenia wzrokowego. Jednostką strumienia jest lm (lumen). Odpowiada on mocy równej w przybliżeniu 1/670 W dla światła o barwie zielonożółtej (555 nm).

Przykładowe typowe wartości strumienia świetlnego dla różnych źródeł światła są następujące:

Światłość (I) jest gęstością przestrzenną promieniowania świetlnego w danym kierunku. Jest ona stosunkiem strumienia świetlnego wypromieniowanego w danym kierunku do kąta przestrzennego, wyrażonego w sr (steradianach) obejmującego ten kierunek. Jednostką światłości jest cd (kandela, „świeca”). Światłość jest wielkością wektorową.

Światłość jest ona stosowana do podawania charakterystyk promieniowania źródeł światła (opraw oświetleniowych), gdyż promieniowanie to jest zwykle niejednorodne w różnych kierunkach.

Luminancja (L) jest stosunkiem światłości źródła światła w kierunku patrzenia do powierzchni rzutu ciała świecącego na płaszczyznę prostopadła do tego kierunku. Jednostką luminancji jest cd/m² czyli nit.

Luminancja (czyli jaskrawość) charakteryzuje subiektywne odczuwanie wrażeń świetlnych przez oko ludzkie. Zbyt duża luminancja jest nieprzyjemna dla wzroku, powoduje oślepianie i dlatego zmniejsza się ją, np. stosując żarówki ze szkła mlecznego, co powoduje zwiększenie powierzchni świecącej.

Natężenie oświetlenia (E) jest stosunkiem strumienia świetlnego padającego prostopadle na powierzchnie oświetlana, do tej powierzchni. Jednostką natężenie oświetlenia jest lx (luks), czyli lm/m².

Natężenie oświetlenia jest podstawową wielkością w technice świetlnej. Charakteryzuje ono ilość światła padającą na powierzchnię oświetlaną, albo inaczej jasność powierzchni oświetlanej. Maleje ono wraz z kwadratem odległości od źródła światła, czyli np. w odległości 20 m będzie ono 4-krotnie mniejsze, niż w odległości 10 m od źródła. Jest proporcjonalne do cosinusa kąta padania promieni świetlnych na daną powierzchnię – maksymalne natężenie oświetlenia występuje, gdy światło pada prostopadle do powierzchni (czyli pod kątem 0°).

Rozkład natężenia oświetlenia drogi (światło mijania) samochodowym reflektorem prostokątnym z żarówką H4 (z lewej) i soczewkowym z żarówką H1 (z prawej) przedstawia poniższy rysunek:

Źródło: www.autokacik.pl